Sedum burrito [Σέδο το μπουρίτο]

Κοινή ονομασία: Jelly Bean (υπάρχουν και οι ονομασίες Burro's Tail, Donkey's Tail, αλλά αυτές αναφέρονται στο παρόμοιο Sedum morganianum, οπότε για να αποφευχθεί σύγχυση δεν θα τις χρησιμοποιήσω εδώ).
Διώνυμο: Sedum burrito, Σέδο το μπουρίτο ^[3]
Συνώνυμα: δεν έχουν καταγραφεί συνώνυμα

ενημέρωση: 15 Φεβρουαρίου 2019
κωδικός συλλογής: 170630-01

Sedum burrito [Σέδο το μπουρίτο]

Προέλευση και οικότοπος

Το Sedum burrito είναι ένα παχύφυτο στην οικογένεια των Κρασσουλοειδών (Crassulaceae) και απαντά στις περισσότερο τροπικές περιοχές του Μεξικό^[1].

«Ανακαλύφθηκε» το 1970 σε ένα φυτώριο, του οποίου η προέλευση ακόμη παραμένει ένα αινιγματικό μυστήριο. Δεν υπάρχει γνωστή καταγραφή του «Burrito» στο φυσικό του περιβάλλον και μέχρι στιγμής ο εγγενής οικότοπός του είναι άγνωστος στην επιστήμη. Δεδομένου ότι το «Burrito» μοιάζει με το παρόμοιο Sedum morganianum, που είναι εγγενές στο Βερακρούζ του Μεξικού, αναπτύσσεται κρεμάμενο στις βραχώδης ακτές και σχηματίζει μακρόστενα στελέχη μπλε-πράσινων φύλλων, υπήρξε μια εικασία ότι ίσως το «Burrito» είναι ένα φυσικό υβρίδιο του Sedum morganianum^[2].

Πληροφορίες καλλιέργειας

Μέγιστη ανάπτυξη: οι κρεμάμενοι βλαστοί μπορούν να φτάσουν έως το 1 μέτρο.
Τοξικότητα: δεν είναι τοξικό^[4].
Ανθοφορία: ανθίζει το καλοκαίρι. Τα άνθη είναι ροζ-μοβ, ενώ αυτά του S. morganianum έχουν πιο έντονη μοβ απόχρωση. Ενδεχομένως να είναι πιο δύσκολο να ανθοφορήσει ως φυτό εσωτερικού χώρου.
Άρωμα: όχι
Θερμοκρασία: 13ºC – 30ºC
Φως [ανάπτυξη σε εξωτερικό χώρο]: χρειάζεται μόνο πρωινό ηλιόφως για λίγες ώρες. Στο υπόλοιπο της ημέρας χρειάζεται μια φωτεινή τοποθεσία. Να μην εκτεθεί στις ζεστές ώρες του μεσημεριού κατά την περίοδο του καλοκαιριού, διότι τα φυλλοκλάδια θα κιτρινίσουν από τον ήλιο.
Φως [ανάπτυξη ως φυτό εσωτερικού χώρου]: χρειάζεται λίγο περισσότερο πρωινό ηλιόφως σε σχέση με την καλλιέργεια του φυτού σε εξωτερικό χώρο.
Υγρασία: 20% – 40% · αντέχει στην υγρασία
Υπόστρωμα: χρειάζεται ένα υπόστρωμα με καλή αποστράγγιση και αερισμό. Ένα μείγμα με χώμα για παχύφυτα/κάκτους και 10% κάποιο υπόστρωμα που ευνοεί τον επαρκή αερισμό όπως περλίτης. Για περισσότερα βλέπε και το άρθρο: Χώμα για Παχύφυτα.
Πότισμα: χρειάζεται λίγο νερό και μπορεί να σαπίσει εάν ποτίζεται πολύ συχνά. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού χρειάζεται καλό πότισμα όταν το έδαφος είναι ξηρό στην αφή. Μπορεί να αντέξει πολύ καλά στην μεγάλη ξηρασία, αλλά φαίνεται να τα πάει καλύτερα με κανονικό (έως λιγότερο) πότισμα και είναι καλύτερο να αποφύγουμε να ποτίζουμε μέχρι το κέντρο του φυτού στη ρίζα να στεγνώσει τελείως. Κατά τους χειμερινούς μήνες, ποτίζουμε τα φυτά πολύ λίγο. Τα χυμώδη φύλλα τους θα αποθηκεύουν αρκετό νερό για να επιβιώσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Για τα υπαίθρια φυτά, σπάνια χρειάζεται πρόσθετο πότισμα, εκτός από τις εκτεταμένες ξηρασίες.
Λίπανση: το Sedum burrito δεν χρειάζεται λίπασμα, αλλά μπορούμε να λιπάνουμε με τη μισή δόση στις αρχές του καλοκαιριού.
Πολλαπλασιασμός: πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα από τα φύλλα του και βεβαίως από βλαστούς. Συχνά τα φύλλα που έπεσαν στο υπόστρωμα θα ριζώσουν μόνα τους μέσα σε λίγες εβδομάδες.

φύλλο από το Sedum burrito που ρίζωσε και τώρα παράγει νέο φυτό.

Δυνητικά προβλήματα: δεν αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες. Χρειάζεται προστασία από την παγωνιά. Για περισσότερα σχετικά με τη φροντίδα κατά την περίοδο του χειμώνα βλέπε και το άρθρο: Παχύφυτα: φροντίδα το χειμώνα.

Αναλυτικότερες πληροφορίες

Συγχέεται πολύ συχνά με το Sedum morganianum, αλλά τα φύλλα του Sedum burrito είναι πιο στρογγυλά και γεμάτα, ενώ αυτά του Sedum morganianum είναι στο σχήμα μπανάνας. Στην εικόνα παρακάτω μπορούμε να δούμε την εμφανή διαφορά:

στο κόκκινο πλαίσιο είναι το Sedum morganianum, με τα φύλλα στο σχήμα μπανάνας,
σε αντίθεση με αυτά του Sedum burrito που είναι πιο στρογγυλά^[1].

Φωτογραφίες και Ιστορικό

^ 30 Ιουνίου 2017: κατέφθασε σήμερα το εν λόγο μόσχευμα μεγέθους 30 εκ.

Παραπομπές
1. world of succulents: Sedum burrito
2. llifle: Sedum burrito
3. Για τη μεταγραφή των διώνυμων στα ελληνικά βλέπε τα λήμματα: Sedum και burrito.
4. Λίστα με τα ασφαλή και τοξικά φυτά - Letter S
. Sedum burrito, Σέδο μπουρίτο, φροντίδα, πληροφορίες

Φύλλο καρδιάς Hoya kerrii

φωτογραφία από Laidback gardener,
διορθωμένη από orchids-succulents

ενημέρωση: 26 Δεκεμβρίου 2018

Τόσο οι απλοί λάτρεις των φυτών όσο και οι ερασιτέχνες φυτοκόμοι πέφτουν συχνά θύματα εκμετάλλευσης των άπληστων επαγγελματιών προμηθευτών στον κλάδο της φυτοκομίας και κηπευτικής. Προσπαθώντας να βγάλουν περισσότερα χρήματα προσφέρουν σε αντάλλαγμα προϊόντα χωρίς προοπτική ανάπτυξης και με αναποτελεσματικές υπηρεσίες.

Το φύλλο της αγάπης

φωτογραφία από Laidback gardener,
διορθωμένη από orchids-succulents

Θα έχετε δει πιθανώς ένα φυτό Χόγια σε σχήμα καρδιάς ή «κεράκι» όπως είναι αλλιώς γνωστό και, αν όχι, κατευθυνθείτε σε κάποιο κέντρο κήπου και το πιθανότερο είναι ότι θα το βρείτε εκεί προς πώληση: μια παχιά, σαν-δέρμα, πράσινη καρδιά που στέκεται εκεί ολομόναχη σε μια μικρή γλάστρα. Πολλοί μάλιστα νομίζουν ότι αυτό που βλέπουν είναι το φυτό κατεξοχήν. Είναι όμως απλώς ένα φύλλο του φυτού Hoya kerrii, που μερικές φορές ονομάζεται «κέρινη καρδιά» ή «φύλλο της αγάπης» ή ακόμα και «κάκτος Hoya kerrii». το οποίο είναι σε σχήμα καρδιάς και είναι σίγουρα κάτι που τραβάει την προσοχή. Μερικές φορές μάλιστα, ο πωλητής θα φτάσει μέχρι το σημείο να γράψει "I love you" («Σ 'αγαπώ») ή κάτι παρόμοιο στο φύλλο ή να ζωγραφίσει λουλούδια πάνω του. Πόσο χαριτωμένο! Ακούγεται σαν ένα ωραίο δώρο, ιδίως για την ημέρα των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου. Ποιο είναι το πρόβλημα όμως;

Το πρόβλημα είναι ότι, ως ερασιτέχνης φυτοκόμος, περιμένεις ότι αυτό το φύλλο που έχει ριζωθεί θα γίνει φυτό, σωστά; Πως, όταν το φέρεις στο σπίτι και το φροντίσεις με αγάπη, θα αναπτύξει μια μέρα νέους μίσχους, περισσότερα φύλλα και - ποιος ξέρει; - ίσως ακόμη και λουλούδια.

Εάν αυτό πιστεύεις, λυπάμαι αλλά θα απογοητευτείς σοβαρά. Επειδή το φύλλο πιθανώς δεν θα παράγει ποτέ ένα νέο στέλεχος ή άλλα φύλλα. Στη σπάνια περίπτωση που το κάνει, μπορεί να χρειαστούν χρόνια. Συνήθως δεν μπορεί, επειδή ούτε το φύλλο ούτε ο μίσχος του έχουν κάποιο αδρανή οφθαλμό από τον οποίο μπορούν να αναπτυχθούν νέοι μίσχοι. Αυτό λοιπόν ονομάζεται «τυφλό μόσχευμα».

Το τυφλό φύλλο σας μπορεί να ζήσει για χρόνια χωρίς να μεγαλώσει και χωρίς να αλλάξει: ένα είδος ζωντανού-νεκρού, ένα «φυτό» όπως χαρακτηριστικά αποκαλούμε κάποιο άτομο με τετραπληγία. Μετά από 4 ή 5 χρόνια, εάν συνεχίζετε να το φροντίζετε (και οι ανάγκες του είναι αρκετά ελάχιστες: αρκεί να ρίχνετε λίγο νερό κάθε φορά και φυσικά, δεν χρειάζεται ποτέ λίπασμα), θα πεθάνει απλά μια μέρα, έχοντας ζήσει τη φυλλώδη ζωή του.

Πολύ περιστασιακά, ένα φύλλο καρδιά Hoya kerrii, μετά από περίπου 7 έως 10 χρόνια, ίσως αναπτύξει ένα στέλεχος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ένα μικρό κομμάτι στελέχους του φυτού αποκόπηκε μαζί με το φύλλο και αυτό περιελάμβανε ένα μικρό αδρανές μπουμπούκι. Αλλά τα περισσότερα μοσχεύματα φύλλων Χόγια είναι απλά τυφλά.

Τι συνέβη;

Οι Χόγιες δεν είναι τα μόνα φυτά με με φύλλα που ριζώνουν και ποτέ δεν παράγουν ένα στέλεχος. Υπάρχει ένας εκπληκτικός αριθμός φυτών των οποίων τα φύλλα μπορούν να αναπτύξουν ριζικό σύστημα, αλλά ως εκεί. Για παράδειγμα, πολλά είδη Φίκου, όπως ο ελαστικοφόρος Φίκος ή αλλιώς λαστιχόδεντρο (Ficus elastica) και ο λυρόμορφος Φίκος (Ficus lyrata), παράγουν τυφλά φύλλα. Και εγώ προσωπικά την πάτησα, αγοράζοντας ένα τέτοιο φύλλο καρδιά Hoya kerrii, περιμένοντας ότι κάποια μέρα θα δω άνθη από το φυτό που υποτίθεται θα αναπτυχθεί. Το πιθανότερο όμως είναι ότι θα παραμείνει έτσι για χρόνια, ώσπου να πεθάνει κάποια μέρα χωρίς προφανή λόγο. Αυτό συμβαίνει με τα «τυφλά φύλλα».

Στη φωτογραφία βλέπουμε τέσσερα φύλλα Hoya (μάλλον Hoya bella), τα οποία φύτεψα στις 26 Μαρτίου 2017.
Σήμερα που ξέθαψα τις ρίζες τους, πρόσεξα ότι μόνο το ένα ανέπτυξε καινούργιο βλαστό
και μάλιστα το μικρότερο φύλλο από τα τέσσερα.

Σε αναζήτηση ολοκληρωμένων μοσχευμάτων

Εδώ βλέπουμε ένα μόσχευμα με βλαστό από
Hoya carnosa 'Rubra'.

Εάν βρεις κάποια πηγή από όπου μπορείς να προμηθευτείς κάποιο μόσχευμα του παχύφυτου Hoya kerrii, αυτό θα ήταν το ιδανικό, αλλά θα πρέπει να είναι μόσχευμα με βλαστό και φύλλα. Η διαδικασία ριζώματος είναι απλή. Εισάγουμε το κατώτερο άκρο ενός τμήματος του στελέχους με τουλάχιστον δύο φύλλα σε υγρό έδαφος και μετά από μερικούς μήνες (οι χόγιες είναι συχνά πολύ αργές για να ξεκινήσουν), το μόσχευμα θα αρχίσει να παράγει νέους μίσχους και νέα φύλλα από τους αδρανείς οφθαλμούς που βρίσκονται στο θαμμένο μέρος του στελέχους, στα μασχαλιαία φύλλα. Ακόμη και μόνο ένα φύλλο να υπάρχει, μπορεί να αναπτύξει νέο φυτό, αλλά μαζί με το φύλλο πρέπει να υπάρχει και ένα τουλάχιστον τμήμα βλαστού στη βάση του, καθώς εκεί είναι το σημείο που βρίσκεται ο μασχαλιαίος οφθαλμός. Τόσο το στέλεχος όσο και το φύλλο θα ριζώσουν στη συνέχεια, αλλά μόνο το στέλεχος έχει την ικανότητα να παράγει ένα νέο φυτό, επειδή αυτό μόνο φέρει μασχαλιαίους οφθαλμούς.

Υπάρχουν βεβαίως φυτά που πραγματικά μπορεί να αναπτυχθούν από μεμονωμένα μοσχεύματα φύλλων ή ακόμα και από τμήματα των φύλλων: αφρικανικές βιολέτες, τα παχύφυτα Crassula, Σανσιβέριες κλπ. Αλλά όλα αυτά έχουν την ικανότητα να παράγουν τυχαίους οφθαλμούς, δηλαδή μασχαλιαίους οφθαλμούς στο μεσογονάτιο τμήμα του φυτού. Οι Χόγιες, όπως και τα περισσότερα φυτά, δεν έχουν αυτή την ικανότητα, θα βλαστήσουν μόνο από τους μασχαλιαίους οφθαλμούς, τους οφθαλμούς που βρίσκονται στο στέλεχος, στις μασχάλες των φύλλων, όχι από το φύλλο ή οποιοδήποτε μέρος του φύλλου.

Εδώ βλέπουμε τον χαρακτηριστικό μασχαλιαίο οφθαλμό φύλλου σε φυτό Hoya.
Η περίπτωση του ενός μοναδικού φύλλου που ανέπτυξε βλαστό (φωτο πιο πάνω),
σημαίνει ότι αποκολλήθηκε μαζί με τον μασχαλιαίο οφθαλμό.

Αγοράζοντας ένα φυτό Hoya kerrii

Hoya kerrii 'Variegata'. Φωτογραφία από Laidback gardener,
διορθωμένη από orchids-succulents

Το παχύφυτο Hoya kerrii είναι ένα εξαιρετικό φυτό εσωτερικού χώρου... εφ 'όσον αγοράζουμε ένα φυτό και όχι απλώς ένα φύλλο. Εκτός από την κοινή Hoya kerrii υπάρχει και η ποικιλόχρωμη (Hoya kerrii 'Variegata'). Η ανάπτυξή της είναι κάπως ανομοιογενής (όπως συμβαίνει με πολλά φυτά hoya). Φαίνεται αδρανής για μήνες και στη συνέχεια πετάει ξαφνικά μια νέα ανάπτυξη χωρίς προφανή λόγο. Και συχνά μπορεί να περάσουν 7 χρόνια πριν ενηλικιωθεί το φυτό και άρα να είναι σε θέση να ανθοφορήσει.

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την καλλιέργεια της Χόγιας με τις κέρινες καρδιές: Hoya kerrii



πηγή: Laidback Gardener
. φύλλο σε σχήμα καρδιάς, φυτό, Χόγια, κεράκι, Hoya

Kalanchoe delagoensis [Καλαγχόη η ντελαγκοένσις]

Κοινή ονομασία: Mother of Millions, Mother of Thousands, Chandelier plant, Καλαγχόη του Κόλπου Ντελαγκόα, Βρυόφυλλο του Κόλπου Ντελαγκόα, Καλαγχόη ντελαγκοένσις, Βρυόφυλλο ντελαγκοενσε^[13], Φυτό Πολυέλαιος.
Διώνυμο: Kalanchoe delagoensis, Καλαγχόη η ντελαγκοένσις ^[13]
Βασιώνυμο (ή κυριο συνώνυμο): Bryophyllum tubiflorum
Συνώνυμα: Bryophyllum delagoense, Bryophyllum tubiflorum, Kalanchoe tubiflora, Kalanchoe verticillata, Bryophyllum verticillatum, Kalanchoe tuberosa

ενημέρωση: 30 Δεκεμβρίου 2018
κωδικός συλλογής: 170606-01

Η Kalanchoe delagoensis είναι ένα παχύφυτο στην οικογένεια των Κρασσουλοειδών (Crassulaceae), γηγενές φυτό της Μαδαγασκάρης αλλά λόγω της εύκολης εξάπλωσής του, απαντά πλέον σε αρκετές άλλες περιοχές παγκοσμίως: σε ολόκληρη την Ισπανία, Πορτογαλία και Ινδία, σε ένα μεγάλο μέρος της Α. Κίνας, σε κάποιες χώρες της Ν. Αφρικής, της Νέας Ζηλανδίας και της Ν. Αμερικής^{[1, 2]}.

Φυτό Πολυέλαιος (Kalanchoe delagoensis, Καλαγχόη η ντελαγκοένσις)

Πληροφορίες καλλιέργειας

Μέγιστη ανάπτυξη: έως 100 εκατοστά. Ως φυτό εσωτερικού χώρου το μέγιστο μέγεθος του φυτού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το μέγεθος της γλάστρας.
Τοξικότητα: τμήματα της Kalanchoe delagoensis είναι τοξικά για ανθρώπους και ζώα. Περιέχουν την καρδιακή γλυκοσίδη - ντεγκρεμοντιανίνη, μια μπουφαδιενολίδη, ένα τοξικό στεροειδές. Όλα τα μέλη του γένους Kalanchoe είναι τοξικά για τα ζώα, τα πουλιά και τους ανθρώπους^[15].
Ανθοφορία: η δροσερή θερμοκρασία σε συνδυασμό με τις μικρότερες ημέρες όπου τα επίπεδα φωτός είναι σχετικά χαμηλά διεγείρουν την παραγωγή άφθονων μπουμπουκιών. Παράγει κόκκινα άνθη σε σχήμα σάλπιγγας μήκους 2-3 εκατοστών το καθένα, τα οποία κρέμονται σε συστάδες σε μορφή σκιαδίου από την κορυφή του φυτού. Λόγω όμως της έντονης βλαστικής αναπαραγωγής, αυτό το φυτό σπάνια βρίσκει το χρόνο να ανθίσει. Αλλά τα καλά αναπτυγμένα μεγαλύτερα φυτά μπορούν να ανθοφορήσουν με αφθονία το χειμώνα, ακόμη και με λίγο ή καθόλου νερό. Τα άνθη διαρκούν περίπου 5 εβδομάδες.
Άρωμα: όχι
Θερμοκρασία: δωματίου (~20℃)
Φως: είναι σκιανθεκτικό. Θα αναπτυχθεί ακόμη και σε παχιά σκιά, αλλά για να ανθίσει χρειάζεται έμμεσο φως και πρωινό ηλιόφως.
Υγρασία: 10% – 60%
Υπόστρωμα: χρειάζεται ένα υπόστρωμα με καλή αποστράγγιση και αερισμό. Ένα μείγμα με χώμα για φυτά εσωτερικού χώρου και κάποιο υπόστρωμα που ευνοεί τον επαρκή αερισμό όπως περλίτης, είναι αρκετό. Για περισσότερα βλέπε και το άρθρο: Χώμα για Παχύφυτα.
Πότισμα: αφήνουμε να στραγγίσει πολύ καλά το υπόστρωμα ανάμεσα στα ποτίσματα. Το χειμώνα σχεδόν σταματάμε να ποτίζουμε ή ποτίζουμε ελάχιστα το μεσημέρι που η θερμοκρασία είναι υψηλότερη. Εάν το φυτό βρίσκεται κοντά σε θερμαινόμενη πηγή (καλοριφέρ), ποτίζουμε κάπως συχνότερα, αλλά και πάλι μόνο το μεσημέρι. Όπως και να έχει, το φυτό είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στην ξηρασία. Για περισσότερα σχετικά με τη φροντίδα κατά την περίοδο του χειμώνα βλέπε και το άρθρο: Παχύφυτα: φροντίδα το χειμώνα.
Λίπανση: τέλη φθινοπώρου που ετοιμάζεται το φυτό να αναπτύξει μπουμπούκια, μπορούμε να λιπάνουμε σε χώμα ελαφρώς νοτισμένο. Μπορούμε να επαναλάβουμε τον επόμενο μήνα.
Πολλαπλασιασμός: από τα φυτάρια στα άκρα των φύλλων, μέχρι τον βλαστό, το ίδιο το φυτό και τους σπόρους, όλα τα μέρη του φυτού μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον πολλαπλασιασμό του.


Δυνητικά προβλήματα: χρειάζεται προσοχή, ιδιαίτερα στη νοτιότερη Ευρώπη με αυτό το είδος στην υπαίθρια καλλιέργεια, καθώς μόλις το φυτό βρεθεί σε κάποιο παρτέρι ή κήπο, είναι σχεδόν αδύνατο να απαλλαγεί κανείς από αυτό. Μερικά μικροσκοπικά φυτάρια φαίνεται να επιβιώνουν κάθε προσπάθειας για εξολόθρευσή του κάθε φορά και στη συνέχεια αναπαράγονται σαν τρελά πάλι.

Αναλυτικότερες πληροφορίες

Η Kalanchoe delagoensis είναι ένα ιδιαίτερο είδος παχύφυτου που αναπαράγεται μέσω φυταρίων τα οποία αναπτύσσονται στα άκρα του κάθε φύλλου και στη συνέχεια πέφτουν στο έδαφος, ριζώνουν και αναπτύσσονται από εκεί ως νέα φυτάρια. Είναι δηλαδή ένα ζωοτόκο φυτό. Τα φυτάρια αναπτύσσονται παντού, δεν χρειάζονται καν χώμα, αναπτύσσονται μεταξύ των αγκαθιών των κάκτων, στον φλοιό των ορχιδεών, μεταξύ των φύλλων των βρομελιών, στα πεταμένα φύλλα σε αίθριο τσιμέντου, καθώς και σε κάθε γλάστρα σε απόσταση 15 μέτρων από το μητρικό φυτό. Η Kalanchoe delagoensis μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη και με μηδαμινή φροντίδα και περιποίηση. Οι παράγοντες που συντελούν στην εύκολη εξάπλωση αυτού του παχύφυτου είναι το επιφανειακό ριζικό του σύστημα που φυτρώνει εύκολα παντού, καθώς και η αντοχή του στην ξηρασία. Αυτοί οι παράγοντες συντέλεσαν ώστε το εν λόγω παχύφυτο να θεωρείται πλέον ως ένα ζιζάνιο σε μέρη όπως η ανατολική Αυστραλία και πολλά νησιά του Ειρηνικού. Σε βέλτιστες συνθήκες αναπτύσσεται σε ετήσια/εξαμηνιαία βάση και συνήθως αναπτύσσεται στο 1 μ. περίπου πριν ανθίσει το χειμώνα. Τα φυτά πεθαίνουν μετά την ανθοφορία και μπορούν να προκύψουν νέοι βλαστοί από τις ρίζες. Ορισμένα παρόμοια φυτά που επίσης παράγουν μια πληθώρα φυταρίων περιλαμβάνουν τα: Kalanchoe pinnata, Kalanchoe daigremontiana., Kalanchoe 'Pink Butterflies', Kalanchoe laetivirens. Αυτά είναι κατάλληλα φυτά για τα παιδιά για μελέτη και παρατήρηση στην πράξη, σχετικά με τον πολλαπλασιασμό των φυτών, παρέχοντας εισαγωγικές γνώσεις στη βοτανική^[3].

Τα φυτά υβριδοποιούνται εύκολα με διάφορα άλλα είδη, ειδικά με τα Kalanchoe daigremontiana και Kalanchoe rosei. Το πιο συνηθισμένο από τα υβρίδια είναι το Kalanchoe x houghtonii (Kalanchoe daigremontiana × Kalanchoe delagoensis) το οποίο μοιάζει πολύ με την K. daigremontiana αλλά με στενότερα φύλλα.

Τόσο η Kalanchoe delagoensis όσο και τα υβρίδια της διαφεύγουν εύκολα από τον κήπο και είναι επιβλαβή ζιζάνια σε πολλές τροπικές χώρες. Τα φυτά εξαπλώνονται με σπόρους και με τα φυτάρια που σχηματίζονται στα άκρα των φύλλων. Μοιάζει αδύνατο να κρατηθούν υπό έλεγχο και είναι πολύ δύσκολο να εξαλειφθούν, καθώς οι σπόροι παραμένουν βιώσιμοι στο έδαφος για πολλά χρόνια^[3].

Μετέφερα το φυτό μέσα στις τσάντες ποδηλάτου. Μόλις έφτασα σπίτι, μια ντουζίνα φυταρίων είχαν πέσει μέσα στην τσάντα. Εν συνεχεία έριξα τα φυτάρια σε ένα γλαστράκι με χώμα που είχα πρόχειρο. Είναι απλά τόσο εύκολο να πολλαπλασιαστεί αυτό το φυτό.
(κάνετε κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση)

Και εδώ είναι τα φυτάρια μια εβδομάδα αργότερα. Αυτά στην επάνω πλευρά της φωτογραφίας και στο κέντρο,
είναι από τα πρώτα φυτάρια. Το φυτό κάθε 2 με 3 μέρες ρίχνει ένα - δυο φυτάρια οπότε τα προσθέτω κι αυτά στην ίδια
γλάστρα. Προσέξτε τα πρώτα φυτάρια, αναπτύχθηκαν τρεις φορές καθ' ύψος. Ενώ, αρκετά φυτάρια ήδη
άρχισαν να αποκτούν τους χρωματισμούς του ενήλικου φυτού. Κάνετε κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση.

Φωτογραφίες και Ιστορικό

^ 14 Σεπτεμβρίου 2017: και εδώ ένα πιο κοντινό πλάνο στο λιλιπούτειο γλαστράκι.

^ 14 Σεπτεμβρίου 2017: καμιά ώρα αργότερα είχα επιτέλους τελειώσει. Είπα να μην αφήσω τίποτα να πάει χαμένο. Έτριψα τα φυτάρια από τους κλαδεμένους βλαστούς έναν – έναν και τα φύτεψα σε γλαστρούλες 6,5 εκ. και τους κλαδεμένους βλαστούς σε πιο μεγάλες που φαίνονται πιο πίσω στη φωτογραφία. Φύτεψα μέχρι και τα 6 φύλλα που αποκολλήθηκαν κατά τη διαδικασία κλαδέματος, τα οποία φύτεψα σε λιλιπούτεια γλάστρα. Για να δώσω μια ιδέα του μεγέθους, το λευκό «πιατάκι» της λιλιπούτειας γλάστρας είναι από τα γαλατάκια του καφέ! Δεν ξέρω εάν μπορούν ακόμη και τα φύλλα να πολλαπλασιαστούν, αλλά με την Kalanchoe delagoensis όλα να τα περιμένει κανείς. Ίδωμεν.

^ 14 Σεπτεμβρίου 2017: και εδώ είναι οι βλαστοί που κλάδεψα. Μόνο με το κλάδεμα, ο δίσκος γέμισε από φυτάρια, όπως και το πάτωμα άλλωστε... Αν προσέξουμε επίσης στην εικόνα το μητρικό φυτό, από τη μια πλευρά οι βλαστοί είναι καφετιοί ενώ από την άλλη πράσινοι. Η καφετιά πλευρά είναι η πλευρά που το έβλεπε πρωινός ήλιος, σε παράθυρο με ΝΑ προσανατολισμό.

^ 14 Σεπτεμβρίου 2017: 100 μέρες αργότερα από την ημέρα αγοράς, πήρε το μπόι που βλέπουμε στη φωτογραφία. Ύψος από το χείλος της γλάστρας: 48,5 εκ. Χρειάζεται να ασχοληθώ να το κλαδέψω γιατί δεν πάει άλλο, θα μπλέξει με τη Χόγια από πάνω. Έκανα και κάποιους υπολογισμούς σχετικά με το ρυθμό ανάπτυξης της Kalanchoe delagoensis. Λοιπόν, μέσα σε 100 μέρες μεγάλωσε κατά 31,5 εκ. τουτέστιν: 3,15 χιλ. τη μέρα. 'Η 22,05 χιλ την εβδομάδα! 👀

^ 6 Ιουνίου 2017: μια κάτοψη από το νεοαποκτηθέν παχύφυτο Kalanchoe delagoensis. Ύψος από το χείλος της γλάστρας: 17 εκ.

Παραπομπές
1. International Plant Names Index: Bryophyllum delagoense
2. POWO: Bryophyllum delagoense
3. Forest & Kim Starr “Kalanchoe tubiflora (Chandelier plant”. Plants of Hawaii. http://www.starrenvironmental.com. Web. 27 Sep. 2014.
4. R. Fernandes “Flora Zambesiaca” FZ, Vol 7, 1983
5. James Cullen, Sabina G. Knees, H. Suzanne Cubey “The European Garden Flora Flowering Plants:A Manual for the Identification of Plants Cultivated in Europe, Both Out-of-Doors and Under Glass” Cambridge University Press, 11/ago/2011
6. Werner Rauh “The Wonderful World of Succulents: Cultivation and Description of Selected Succulent Plants Other Than Cacti” Smithsonian Institution Press, 1984
7. Hermann Jacobsen “A handbook of succulent plants: descriptions, synonyms, and cultural details for succulents other than Cactaceae, Volume 1” Blandford Press, 1960
8. Eggli, U. "The Illustrated Handbook of Succulent Plants; Crassulaceae." Berlin: Springer-Verlag. 2003
9. wikipedia: Kalanchoe delagoensis, 11 Jul. 2014. Web. 22 Oct. 2014
10. F. Friedmann: "Sur de nouveaux nombres chromosomiques dans le genre Kalanchoë (Crassulacées) à Madagascar." In: Candollea. Band 26, Nr. 1, S. 103-107, 1971
11. Reid V. Moran “Bryophyllum delagoense (Ecklon & Zeyher) Schinz [family CRASSULACEAE] Flora of North America” Vol 8 Magnoliophyta: Paeoniaceae to Ericaceae. Flora of North America Editorial Committee. 2009.
12. W. H. Harvey “Flora Capensis” Vol 2, page 327 1894
13. Για τη μεταγραφή του διώνυμου στα ελληνικά βλέπε: Kalanchoe, delagoensis.

14. tropicos: Bryophyllum delagoense

15. Λίστα με τα ασφαλή και τοξικά φυτά - Letter K
. Bryophyllum delagoense, Βρυόφυλλο ντελαγκοένσε, φροντίδα, πληροφορίες

Hoya carnosa 'Rubra' [Χόγια η σαρκώδης ποικ. 'Ερυθρά']

Κοινή ονομασία: Waxplant, Honey plant, Wax-plant, Porcelain Flower, Hoya, Waxflower, Waxvine, Κέρινο Φυτό, Χόγια καρνοσα Ρουμπρα, Ασκλήπιο, Κεράκι, Πορσελάνινο Άνθος, Κέρινο Άνθος, Κέρινο Κλήμα
Διώνυμο: Hoya carnosa, Χόγια η σαρκώδης
cv.: Rubra, Ερυθρά/Ερυθρή
Μορφή: Tricolor/Tricolore (τρίχρωμη) αλλιώς και Variegated (ποικιλόχρωμη)
Συνώνυμα: Hoya carnosa 'Krimson Princess', Κόκκινη Πριγκίπισσα.

ενημέρωση: 26 Δεκεμβρίου 2018
κωδικός συλλογής: 170517-01

Η  Hoya carnosa 'Rubra' είναι αναρριχώμενο παχύφυτο, επίφυτο στην οικογένεια των Αποκυνοειδών (Apocynaceae). Αναπτύσσει ρίζες καθ' όλο το μήκος διακλαδίζοντας μακρύς μίσχους. Ονομάζεται συχνά "Hoya tricolor", αλλά αυτή η ονομασία είναι πολύ γενική και δεν είναι έγκυρη. Άλλη ονομασία που χρησιμοποιείται γι' αυτή την καλλιεργούμενη ποικιλία είναι "Hoya australis Tricolor" αλλά και αυτή η ονομασία είναι ανακριβής. Μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφουμε υπάρχουν άλλες δυο τρίχρωμες (tricolor) Hoya, η Hoya carnosa 'Krimson Queen', και η Hoya australis 'Lisa'. Η καλλιεργούμενη ποικιλία Rubra, που ονομάζεται αλλιώς και Krimson Princess, είναι τρίχρωμη (tricolor) ή αλλιώς ποικιλόχρωμη (variegated) με τη λευκή απόχρωση να εμφανίζεται στο κέντρο του φύλλου. Ενώ η άλλη τρίχρωμη Carnosa, η Hoya carnosa 'Krimson Queen' εμφανίζει τη λευκή απόχρωση στο περίγραμμα του φύλλου.
Υπάρχει μάλιστα και ένα στιχάκι που βοηθάει να ξεχωρίζουμε τις δυο πιο εύκολα:

Η βασίλισσα φοράει το λευκό της σαν στέμμα (οι άκρες των φύλλων είναι λευκές, σαν ασημένια κορώνα)

Η πριγκίπισσα φοράει το λευκό σαν φόρεμα (η λευκή απόχρωση είναι στη μέση του φύλλου, τα άκρα των φύλλων είναι πράσινα).

Hoya carnosa cv. Rubra, η Κόκκινη Πριγκίπισσα

Πληροφορίες καλλιέργειας

Μέγιστη ανάπτυξη: 6 μέτρα. Ως φυτό εσωτερικού χώρου το μέγιστο μέγεθος του φυτού εξαρτάται από το μέγεθος της γλάστρας.
Τοξικότητα: δεν είναι τοξική^[5]
Ανθοφορία: ο ανθοφόρος βλαστός που μαράθηκε καλό είναι να μην αφαιρεθεί, διότι από εκεί το φυτό θα αναπτύξει καινούργια ανθοφορία. Εάν αφαιρεθεί, το φυτό θα χρειαστεί να αναπτύξει καινούργιο ανθοφόρο στέλεχος, που σημαίνει αναίτιο ξόδεμα ενέργειας για το φυτό. Ως επίφυτο, η Hoya carnosa 'Rubra' έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τις ορχιδέες, όπως και το ότι σε σχετικά στενότερη γλάστρα τείνει να ανθίζει συχνότερα.

Ανθίζει συνήθως το καλοκαίρι, εκτός εάν είναι ήδη σε ηλικία να ανθίσει -γύρω στα δυο χρόνια για την Hoya carnosa - οπότε και εάν οι συνθήκες είναι κατάλληλες μπορεί να ανθίσει και από την άνοιξη. Τα άνθη παράγουν σταγόνες νέκταρ με μια υπέροχη γλυκιά γεύση.
Άρωμα: τα άνθη παράγουν νέκταρ μαζί με ένα ασαφές γλυκό άρωμα
Θερμοκρασία: δωματίου, να μην πέσει κάτω από 10℃. Το χειμώνα η νυχτερινή έκθεση σε αυτές τις θερμοκρασίες ευνοεί την ανάπτυξη και ανθοφορία αργότερα την άνοιξη και καλοκαίρι. Για περισσότερα σχετικά με τη φροντίδα κατά την περίοδο του χειμώνα βλέπε και το άρθρο: Παχύφυτα: φροντίδα το χειμώνα.
Φως: πρωινό ηλιόφως· έμμεσο φως στο υπόλοιπο της ημέρας
Υγρασία: ~60%. Να μην πέσει κάτω από 40%, αλλιώς το φυτό θα αρχίσει να υποφέρει. Η χαμηλή υγρασία επίσης ευνοεί τον πολλαπλασιασμό ακάρεων, όπως ο τετράνυχος.
Υπόστρωμα: η Χόγια καρνόσα Ρούμπρα (Hoya carnosa cv. Rubra) στην άγρια φύση σε πολλές περιπτώσεις αναπτύσσεται ως επίφυτο, συνεπώς δεν απαιτεί βαρύ και συμπυκνωμένο υπόστρωμα, παρά ένα υπόστρωμα που να στραγγίζει καλά. Ένα μείγμα λεπτόκοκκου φλοιού ορχιδέας και κάποιο υπόστρωμα που ευνοεί τον επαρκή αερισμό όπως περλίτης, θα είναι αρκετό. Για περισσότερα βλέπε και το άρθρο: Χώμα για Παχύφυτα.
Πότισμα: πότισμα όταν το υπόστρωμα στεγνώσει· αρκετά λιγότερο πότισμα το χειμώνα, ανάλογο των χαμηλών θερμοκρασιών. Το υπόστρωμα να στεγνώνει πολύ καλά αυτή την περίοδο πριν ποτίσουμε εκ νέου.
Λίπανση: οι Χόγιες ευνοούνται από τη λίπανση κατά την περίοδο του «ξυπνήματος» από το χειμώνα και της εν συνεχεία ανάπτυξης του φυτού που είναι την άνοιξη. Συνεπώς, ένα υγρό λίπασμα κάθε μήνα και για τρεις με τέσσερις φορές κατά την περίοδο ανάπτυξης του φυτού (άνοιξη και καλοκαίρι), είναι αρκετά και θα χαρίσουν στο φυτό ταχύτερη ανάπτυξη και περισσότερο όγκο.
Πολλαπλασιασμός: ο πολλαπλασιασμός γίνεται κόβοντας ένα μόσχευμα 7 – 10 εκατοστά κάτω από ένα οφθαλμό με τουλάχιστον ένα φύλλο. Τοποθετούμε το μόσχευμα σε δικό του δοχείο με σφάγνο και το τοποθετούμε σε κάποιο σημείο με έμμεσο φως φροντίζοντας να παραμένει νωπό. Ρίζες θα αρχίσουν να σχηματίζονται έπειτα από μία έως έξι εβδομάδες.


Δυνητικά προβλήματα: καλό είναι να εξετάζουμε τη Χόγια τακτικά μήπως εντοπίσουμε μικρά βαμβακερά έντομα. Οι Hoyas είναι ευαίσθητες στον ψευδόκοκκο, αυτά τα παρασιτικά έντομα τα οποία τρέφονται με το φυτό και προκαλούν καχεκτική ανάπτυξη, με φύλλα που αποχρωματίζονται και πέφτουν. Αντιμετωπίζουμε τον ψευδόκοκκο καλύπτοντας όλα τα μέρη του φυτού – συμπεριλαμβανομένης της κάτω πλευράς των φύλλων – με μια ελαφριά επίστρωση κηπευτικού ελαίου ή εντομοκτόνου σαπουνιού. Επαναλαμβάνουμε το λάδι ή το σαπούνι τέσσερις έως επτά ημέρες μετά την αρχική θεραπεία. Ορισμένες μάρκες φυτοφαρμάκων και εντομοκτόνου σαπουνιού απαιτούν ανάμιξη με νερό. Για να αποφύγουμε πρόκληση βλάβης στο φυτό, χρησιμοποιούμε πάντοτε τη συνιστώμενη αναλογία νερού προς κηπευτικό έλαιο ή αναλογία εντομοκτόνου σαπουνιού όπως δηλώνει ο κατασκευαστής.

Αναλυτικότερες πληροφορίες

Εξυγιαίνει τον αέρα: Η Χόγια η σαρκώδης μαζί με τον Τηλέγραφο (Tradescantia pallida) και κάποια ακόμη φυτά, είναι από τα λίγα που έχουν τα υψηλότερα ποσοστά αφαίρεσης μολυσματικών ουσιών, μια διαδικασία που ονομάζεται φυτοεξυγίανση. Τοποθετημένα σε γυάλινα, αεροστεγή δοχεία, τα φυτά εκτέθηκαν σε έναν αριθμό κοινών πτητικών οργανικών ενώσεων, συμπεριλαμβανομένων βενζολίου, τολουολίου, οκτανίου, άλφα-πινένιου και TCE (τριχλωροαιθυλένιο). Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια στις ΗΠΑ κατέδειξαν ότι ορισμένα είδη φυτών μπορούν να απομακρύνουν αποτελεσματικά τους μολυσμένους από τον αέρα ρύπους, συμπεριλαμβανομένων επιβλαβών πτητικών οργανικών ενώσεων, γεγονός που υποδηλώνει έναν νέο κρίσιμο ρόλο για τα φυτά στο περιβάλλον κατοικίας και στο γραφείο. Τα υπόλοιπα φυτά που συμπεριλήφθηκαν στην έρευνα είναι ο κόκκινος Κισσός (Hemigraphis alternata), ο αγγλικός Κισσός (Hedera helix) και το Σπαράγγι (Asparagus densiflorus)^{[3, 4]}.






Παραπομπές
1. world of succulents
2. International Hoya Association: FAQs
3. UGA research shows some plants can remove indoor pollutants
4. Οι φυσικοί «καθαριστές» της ατμόσφαιρας
5. Λίστα με τα ασφαλή και τοξικά φυτά - Letter H
.Χόγια σαρκώδης τρίχρωμη ποικιλόχρωμη, ερυθρά, φροντίδα, πληροφορίες

Gynura aurantiaca 'Boog' [Γυνούρα η πορτοκαλόχρους ποικ. Μπόοχ]

Κοινή ονομασία: Πορτοκαλί Γυνούρα, Μοβ Πάθος, Μοβ Βελούδο, Βελούδινο Φυτό, Purple Passion, Purple Velvet Plant, Royal Velvet Plant, Velvetplant
Διώνυμο: Gynura aurantiaca, Γυνούρα η πορτοκαλόχρους ^[5]
Βασιώνυμο: Cacalia aurantiaca
cv.: Boog | Μπόοχ
Συνώνυμα: Cacalia aurantiaca, Crassocephalum aurantiacum, Crassocephalum aurantiacum var. aurantiacum, Crassocephalum aurantiacum var. chrysanthum, Crassocephalum teysmannianum, Gynura ajakensis, Gynura aurantiaca var. aurantiaca, Gynura aurantiaca var. ovata, Gynura aurantiaca var. robusta, Gynura densiflora, Gynura dichotoma, Gynura lyrata, Gynura mollis, Gynura sumatrana, Senecio zollingerianus
Υποειδικά είδη: δύο υποειδικά είδη έχουν καταγραφεί^[1].

• Gynura aurantiaca subsp. aurantiaca
• Gynura aurantiaca subsp. parviflora (F.G.Davies) Vanij. & Kadereit

ενημέρωση: 20 Δεκεμβρίου 2018
κωδικός συλλογής: 170510-01

Gynura aurantiaca 'Boog' [Γυνούρα η πορτοκαλόχρους ποικ. 'Μπόοχ']

Προέλευση και οικότοπος

Η Gynura aurantiaca είναι ένα τροπικό πολυετές παχύφυτο στην οικογένεια των Αστεροειδών (Asteraceae) ή Σύνθετων (Compositae).

Γεωγραφική κατανομή^[1]
Ενδημική στις περιοχές: Βιετνάμ· Ιάβα· Ινδία· Σουλαουέζι· Σουμάτρα.

Εισήχθη στις περιοχές: Κολομβία· Κόστα Ρίκα· Τρίνινταντ και Τομπάγκο· Υπήνεμες Νήσοι· Φιλιππίνες· Φλόριντα.

Πληροφορίες καλλιέργειας

Μέγιστη ανάπτυξη: έως 60 εκ.
Τοξικότητα: δεν είναι τοξικό σε ανθρώπους και ζώα^[4]
Ανθοφορία: το καλοκαίρι· άνθη πορτοκαλί χρώματος
Άρωμα: ναι, δύσοσμο
Θερμοκρασία: χώρου. Δεν αγαπά τις πολύ υψηλές ή πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ελάχιστο 10°C
Φως: έμμεσο φως· μερική σκιά· πρωινός ήλιος για λίγες ώρες
Υγρασία: ~60% – 80%
Υπόστρωμα: για να εξασφαλιστεί η σωστή αποστράγγιση του νερού, χρησιμοποιούμε μια γλάστρα με επαρκείς οπές αποστράγγισης και ένα καλά αποστραγγιζόμενο μείγμα υποστρώματος (κατά προτίμηση ελαφρώς όξινο). Ένα μείγμα με 70% χώμα για φυτά εσωτερικού χώρου, 20% χώμα για κάκτους και 10% περλίτη, είναι ένα κατάλληλο μείγμα για το φυτό Gynura aurantiaca.
Πότισμα: αν και η Gynura aurantiaca χρειάζεται τακτικό πότισμα, μπορεί να εμφανιστεί κάλλιστα σήψη της ρίζας εάν το φυτό αφεθεί να παραμείνει στο νερό για πολύ καιρό. Το πότισμα είναι μια από τις πιο δύσκολες πτυχές στη φροντίδα του Μοβ Πάθους, καθώς αυτό το φυτό χρειάζεται αρκετή υγρασία μεν, αλλά όταν στερείται αρκετού νερού στο υπόστρωμα, σύντομα  τα φύλλα θα αρχίσουν να κρεμάνε προς τα κάτω. Η ακριβής ποσότητα νερού που χρειάζεται εξαρτάται (όπως πάντα) από τη θερμοκρασία, την ποσότητα φωτός που λαμβάνει, το μέγεθος της γλάστρας καθώς και από το μείγμα του υποστρώματος και την αποστράγγιση. Καλό είναι να προσπαθούμε να διατηρούμε το υπόστρωμα ελαφρώς υγρό κατά τους αναπτυσσόμενους μήνες (άνοιξη μέχρι φθινόπωρο) και κατά τη διάρκεια του χειμώνα να αφήνουμε το υπόστρωμα να στεγνώνει λίγο περισσότερο ανάμεσα στα ποτίσματα. Για περισσότερα σχετικά με τη φροντίδα κατά την περίοδο του χειμώνα βλέπε και το άρθρο: Παχύφυτα: φροντίδα το χειμώνα.
Λίπανση: χρειάζεται λίπανση σε μηνιαία βάση κατά τη διάρκεια της ενεργού φάσης ανάπτυξης, με ένα ισορροπημένο λίπασμα.
Πολλαπλασιασμός: με μοσχεύματα βλαστών. Εάν είναι απαραίτητο, το φυτό μπορεί να μεταφυτευτεί κατά τη διάρκεια της Άνοιξης, αν και είναι συνήθως μια καλύτερη ιδέα να ληφθούν μερικά μοσχεύματα τα οποία μπορούμε να φυτέψουμε εκ νέου.


Δυνητικά προβλήματα: –

Αναλυτικότερες πληροφορίες

Τα υβρίδια που αναπτύχθηκαν και απαντούν συνήθως ως φυτά εσωτερικού χώρου, είναι πιο ευαίσθητα. Αν και η φυσική ανάπτυξη του φυτού είναι κατακόρυφη, οι βλαστοί στα καλλιεργούμενα υβρίδια αναπτύσσονται γρήγορα και έπειτα από κάποιο διάστημα αρχίζουν να κρεμάνε, οπότε εάν δεν θέλουμε να κλαδεύουμε τακτικά το φυτό μας, μπορούμε να το κρατήσουμε ως κρεμαστό φυτό. Το καλοκαίρι, από τους καλά ανεπτυγμένους βλαστούς θα αναπτυχθούν άνθη πορτοκαλί χρώματος, τα οποία ωστόσο είναι δύσοσμα.

Φωτογραφίες και Ιστορικό

^ 8 Απριλίου 2018: εκεί που φαίνεται η νέα ανάπτυξη βρισκόταν ένα μικροσκοπικό κεφαλάκι υποτυπώδους ανάπτυξης. Ο χειμώνας δυσκόλεψε πολύ αυτό το φυτό. Δεν του έφταναν οι χαμηλές θερμοκρασίες, έκανα το λάθος να τα ψεκάσω. Μέγα λάθος! Αλλά από την άλλη είναι μια ευκαιρία να μάθω από τα λάθη μου, καθώς τα φυτά με χνούδι ή τρίχες στα φύλλα δεν τα ψεκάζουμε ποτέ. Ακόμη και για το πότισμα, ποτίζουμε από κάτω από το πιατάκι για να μην βραχούν τα φύλλα. Να σημειώσω, πως το εικονιζόμενο είναι ένα μόσχευμα από το μητρικό φυτό, έτσι ώστε εάν κάποιο από τα δυο δεν τα κατάφερνε να είχα το άλλο. Ευτυχώς και το μητρικό φυτό τα κατάφερε. Είναι η πρώτη χρονιά που κατάφερα να κρατήσω ζωντανό αυτό το φυτό (έπειτα από δυο άλλες απόπειρες πριν από δυο χρόνια και πριν από τέσσερα περίπου χρόνια).

^ 20 Αυγούστου 2017: κατά τη διάρκεια της απουσίας μου στις καλοκαιρινές διακοπές, το φυτό άνθισε αλλά δεν πρόλαβα να το δω ανθισμένο. Όταν επέστρεψα όμως, στη θέση των λουλουδιών είχε αναπτυχθεί το άσπρο χνούδι που βλέπουμε στη φωτογραφία, χαρακτηριστικό πολλών φυτών των οποίων τα άνθη μετατρέπονται σε ταξικαρπίες. Στα πλαίσια του αυτόματου ποτίσματος κατά τη διάρκεια των διακοπών μου, δεν είχα το φυτό αρκετά κοντά στο παράθυρο. Εδώ λοιπόν φαίνεται επίσης πόσο πιο πράσινα είναι τα φύλλα με λιγότερη έκθεση στο φως.

^ 10 Μαΐου 2017: μόλις παρέλαβα το φυτό Gynura aurantiaca 'Boog'.

Παραπομπές
1. POWO: Gynura aurantiaca
2. hortipedia: Gynura aurantiaca
3. houseplantcentral: Gynura aurantiaca

4. Λίστα με τα ασφαλή και τοξικά φυτά - Letter G
5. για την μεταγραφή της ονομασίας του φυτού στα ελληνικά, βλέπε τους όρους: Gynura και aurantiaca.
. Gynura aurantiaca, γυνουρα πορτοκαλόχρους, φροντίδα, περιποίηση, πληροφορίες

Pseudorhipsalis amazonica [Ψευδοριψαλίς η αμαζόνειος]

Κοινή ονομασία: Αμαζόνειος Ψευδοριψαλις^[6], Purple Rhipsalis^[2]
Διώνυμο: Pseudorhipsalis amazonica, Ψευδοριψαλίς η αμαζόνειος^[6]
Βασιώνυμο: Wittia amazonica
Συνώνυμα: Disocactus amazonicus, Wittia amazonica, Wittiocactus amazonicus, Pseudorhipsalis amazonica subsp. panamensis, Wittia panamensis, Wittiocactus panamensis^[1]

ενημέρωση: 17 Απριλίου 2019
κωδικός συλλογής: 170502-01

Pseudorhipsalis amazonica, Ψευδοριψαλίς η αμαζόνειος

Προέλευση και Οικότοπος

Η Pseudorhipsalis amazonica είναι ένας επίφυτος κάκτος στην οικογένεια των Κακτοειδών (Cactaceae) και απαντά Βορειοανατολικά του Περού κοντά στα σύνορα με τη Βραζιλία^[3]. Χρειάζεται πέντε με δέκα χρόνια για να φτάσει στην πλήρη του ανάπτυξη.

Πληροφορίες καλλιέργειας^[2]

Μέγιστη ανάπτυξη : 50 εκατοστά καθ' ύψος/20 εκατοστά κατά πλάτος.
Τοξικότητα: –
Ανθοφορία: ανθίζει την άνοιξη με ισχνά άνθη χρώματος λευκού/φούξια/μοβ
Άρωμα: –
Θερμοκρασία: 40 – 18℃
Φως: έμμεσο φως
Υγρασία: 60%
Υπόστρωμα: χρειάζεται ένα μείγμα αργιλώδους χώματος με άμμο για να αποστραγγίζει καλά πριν το επόμενο πότισμα. Για περισσότερα βλέπε και το άρθρο: Χώμα για Παχύφυτα.
Πότισμα: τακτικό πότισμα κατά τις ενεργές περιόδους άνοιξη και καλοκαίρι. Λιγότερο νερό το χειμώνα
Λίπανση: άνοιξη και φθινόπωρο
Πολλαπλασιασμός: με μοσχεύματα φύλλων ή σπόρους


Δυνητικά προβλήματα: να τηρούνται όσο γίνεται τα επίπεδα υγρασίας και θερμοκρασίας. Προσοχή στο πότισμα το χειμώνα. Για περισσότερα σχετικά με τη φροντίδα κατά την περίοδο του χειμώνα βλέπε και το άρθρο: Παχύφυτα: φροντίδα το χειμώνα. Είναι ευάλωτος σε προσβολή από αφίδες και ψευδόκοκκο.

Αναλυτικότερες πληροφορίες

Ως ένας επίφυτος ημι-τροπικός κάκτος που στο φυσικό του περιβάλλον απαντά στα τροπικά δάση, ο Pseudorhipsalis amazonica ανήκει στην ομάδα κάκτων που ονομάζονται κάκτοι της ζούγκλας. Χρειάζεται αυξημένη υγρασία χώρου και αποφυγή χαμηλών θερμοκρασιών. Σε άλλες περιοχές όπως στη Φλόριδα των ΗΠΑ αναφέρεται ως ένα πολύ εύκολο να καλλιεργηθεί φυτό, που ριζώνει εύκολα και αναπτύσσεται γρήγορα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.
Αφήνοντας το κλίμα της Φλόριδα και μεταφερόμενοι στο Παρίσι, διαβάζουμε στις σημειώσεις από την καλλιέργεια του εν λόγω επίφυτου κάκτου από τον Michel Combernoux, ότι δυσκολεύτηκε πολύ να δει άνθη. Να επισημάνω σε αυτό το σημείο ότι, το κλίμα στη Γαλλία είναι κάτι ανάμεσα στο κλίμα της Ελλάδας και Ολλανδίας, που βρίσκομαι εδώ. Λόγω του Ωκεάνιου κλίματος, οι χειμώνες είναι ήπιοι, ενώ στην Ελλάδα οι θερμοκρασίες είναι κατά τουλάχιστον 5 βαθμούς Κελσίου χαμηλότερες. Στις σημειώσεις του ο Michel Combernoux αναφέρει τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Ο Pseudorhipsalis amazonica ως ένας επιφυτικός κάκτος που προέρχεται από τα τροπικά δάση χρειάζεται υγρασία και υδρονεφώσεις στους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες όταν καλλιεργείται ως φυτό εσωτερικού χώρου. Χρειάζεται άφθονο έμμεσο φως και δεν αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες, καθώς μπορεί να υποφέρει σε θερμοκρασίες κάτω των 18℃, με νεκρώσεις των φύλλων και στελεχών σε αρκετά μέρη του φυτού. Εάν παρόλα αυτά κάποια μέρη του φυτού έχουν υποστεί μια μικρή ζημιά, θα αναπτυχθεί εξαιρετικά γρήγορα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αρκεί να του παραχθεί φρέσκο ​​χώμα την άνοιξη. Τα μπουμπούκια μοιάζουν με ισχνά άνθη και διαρκούν τουλάχιστον για ένα μήνα ή περισσότερο έως ότου τελικά να ανοίξουν. Και αφότου ανοίξουν παραμένουν ανοιχτά για μια εβδομάδα ή περισσότερο^{[4, 5]}. Ενώ, κατά τον Michel Combernoux, το χρώμα των ανθών ποικίλει σε σχέση με τη θερμοκρασία, όπως και στις Schlumbergera. Σε υψηλότερες θερμοκρασίες τα άνθη είναι περισσότερο λευκά, ενώ σε χαμηλότερες θερμοκρασίες τα άνθη είναι περισσότερο φούξια/μοβ^[5]. Αλλού, αναφέρεται ότι το χρώμα κυμαίνεται από φωτεινό σε σκουρότερο φούξια σε σχέση με τις εποχές άνθησης του φυτού, άνοιξη ή καλοκαίρι^[2].

Φωτογραφίες και Ιστορικό

^ 17 Απριλίου 2019: 6 μήνες αργότερα, άλλο ένα στέλεχος αναπτύχθηκε στην αντίθετη πλευρά και τουλάχιστον δύο μπουμπούκια ετοιμάζονται να ανοίξουν! 😍

^ 14 Οκτωβρίου 2018: μέσα σε ένα μόνο μήνα η ανάπτυξη το νέου στελέχους ήταν θεαματική.

^ 17 Νοεμβρίου 2017: μέσα σε ένα μήνα η νέα ανάπτυξη σημείωσε σταθερή πρόοδο. Αλλά σχεδόν μηδενική από την άλλη πλευρά.

^ 1 Οκτωβρίου 2017: Επιτέλους! Έπειτα από ακριβώς πέντε μήνες βλέπω νέα ανάπτυξη στο φύλλο! 😃

^ 2 Μαΐου 2017: Στις 2 Μαΐου κατέφθασε το εν λόγω μόσχευμα μήκους 13,5 εκ. από Pseudorhipsalis amazonica που ακόμα σε πολλές ιστοσελίδες αναφέρεται με το συνώνυμο Wittia amazonica.

Παραπομπές
1. the plant list
2. shoot: Pseudorhipsalis amazonica
3. The Cactaceae: Descriptions and Illustrations of Plants of the Cactus Family, volume 4
4. Matts Landscape: Wittia amazonica
5. cactus epiphytes eu: Wittia amazonica
6. Για τη μεταγραφή του διώνυμου στα ελληνικά βλέπε τα λήμματα: Pseudorhipsalis και amazonica.
.Pseudorhipsalis amazonica, Wittia amazonica, φροντίδα, πληροφορίες

Ceropegia radicans [Κηροπηγή η ριζοβολούσα]

Κοινή ονομασία: Ριζοβολούσα Κηροπηγή, Φυτό Κεράκι, Κηροπηγή
Διώνυμο: Ceropegia radicans, Κηροπηγή η ριζοβολούσα ^[1].
Υποειδικά είδη: Ceropegia radicans subsp. radicans, Ceropegia radicans subsp. smithii ^[2].

ενημέρωση: 30 Ιανουαρίου 2019
κωδικός συλλογής: 170428-01

68 μέρες αργότερα ή δυο μήνες και λίγες μέρες, το πρώτο άνθος ξεπρόβαλε, ενώ ετοιμάζονται ακόμη 5 μπουμπούκια να ανοίξουν. Η Ceropegia radicans αναπτύσσει συγκριτικά μεγάλα άνθη. Το συγκεκριμένο έχει μέγεθος 8,5 εκ.

Προέλευση και Οικότοπος

Η Ceropegia radicans είναι ένα παχύφυτο/βλαστοπαχύφυτο στην οικογένεια των Αποκυνοειδών (Apocynaceae) και απαντά μόνο στη Ν. Αφρική στο Ανατολικό Ακρωτήριο. Παρά το ότι αυτή η κηροπηγή αναπτύσσει φύλλα – σε αντίθεση με άλλες που είναι βλαστοπαχύφυτα – το στέλεχος επίσης συντελεί στη φωτοσύνθεση. Ενώ, και το στέλεχος και οι ρίζες μαζί είναι επίσης χυμώδη (succulent)^[3]. Η Ceropegia radicans είναι ένα ανθεκτικό παχύφυτο που αναπτύσσεται ως κρεμαστό φυτό. Ή μπορούμε εναλλακτικά να πλέξουμε το στέλεχος σε κάποιο πλέγμα.

Πληροφορίες καλλιέργειας

Μέγιστη ανάπτυξη: έκαστο στέλεχος μπορεί να αναπτυχθεί 1 – 3 μέτρα σε μήκος και το φάρδος του κάθε στελέχους είναι 3 – 5 χιλιοστά. Ως φυτό εσωτερικού χώρου το μέγιστο μέγεθος του φυτού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το μέγεθος της γλάστρας.
Τοξικότητα: τα περισσότερα φυτά στο γένος Ceropegia είναι ασφαλή· πολλά από αυτά μάλιστα είναι εδώδιμα^[4].
Ανθοφορία: ανθίζει όλο το χρόνο και το χειμώνα παράγει λιγότερα άνθη. Όσο είναι μικρό σε μέγεθος αναπτύσσει τα άνθη συνήθως το ένα μετά το άλλο, συνεχόμενα. Και αργότερα όταν αναπτυχθεί περισσότερο αναπτύσσει τρία με τέσσερα άνθη τη φορά. Το άνθος έχει μήκος 55 – 80 χιλιοστά και το κάθε άνθος κρατάει για μια με δυο μέρες. Μόλις όμως το ένα άνθος μαραθεί, ήδη έχει ολοκληρώσει την ανάπτυξή του το επόμενο μπουμπούκι. Και πάει λέγοντας.
Άρωμα: όχι
Θερμοκρασία: μπορεί να αντέξει χαμηλές θερμοκρασίες αλλά όχι για πολλές ημέρες συνεχόμενα. Η παρατεταμένη έκθεση σε χαμηλές χειμερινές θερμοκρασίες θα καταστρέψει το φυτό. Οι νυκτερινές θερμοκρασίες θα πρέπει να μην είναι κάτω από 10℃.
Φως: χρειάζεται έντονο φως αλλά η έκθεση στο ηλιόφως να είναι περιορισμένη μόνο το πρωί και για λίγες μόνο ώρες. Όταν εκτεθεί σε επαρκή φωτισμό το φύλλωμα θα είναι πυκνό και θα αναπτύσσεται γρήγορα και σταθερά, με κανονικά μεσογονάτια διαστήματα, παράγοντας άνθη συνεχόμενα.
Υγρασία: ~60%
Υπόστρωμα: χρειάζεται ένα πλούσιο, πορώδες, καλά αποστραγγισμένο μείγμα υποστρώματος από χώμα για φυτά εσωτερικού χώρου και κάποιο ορυκτό πορώδες υλικό που ευνοεί τον επαρκή αερισμό όπως περλίτης. Ενώ ευνοείται εάν προσθέσουμε και φυλλόχωμα. Για περισσότερα βλέπε και το άρθρο: Χώμα για Παχύφυτα.
Πότισμα: κατά τη διάρκεια της άνοιξης έως το καλοκαίρι, το φυτό ποτίζεται σε τακτική βάση, φροντίζοντας να μην στεγνώνει εντελώς με ένα περιστασιακό ψέκασμα πάνω στο φύλλωμα αλλά όχι κατά τη διάρκεια της νύχτας. Στα τέλη του καλοκαιριού, το νερό περιορίζεται περίπου μία φορά την εβδομάδα μέχρι τον Ιανουάριο.* Η Ceropegia radicans είναι ευαίσθητη στο υπερβολικό πότισμα. Γι' αυτό, αυτή την περίοδο του Φθινοπώρου, είναι σημαντικό να αφήνουμε το φυτό να στεγνώνει καλά και να εφαρμόζουμε μόνο το εβδομαδιαίο πότισμα όπως προαναφέρθηκε. Σε αντίθετη περίπτωση το φυτό θα αρχίσει να κιτρινίζει τα φύλλα στη βάση του φυτού και να τα ρίχνει, που είναι σημάδι υπερβολικού ποτίσματος. Αυτό μάλιστα συνέβη και κατά την περίοδο των διακοπών μου, όπου είχα το φυτό στο αυτόματο πότισμα και τραβούσε αμέσως νερό μόλις στέγνωνε έστω και λίγο το υπόστρωμα. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα το πότισμα σταματάει για 4 εβδομάδες. Νωρίς την άνοιξη, επαναλαμβάνουμε το τακτικό πότισμα^[3].
Λίπανση: χρειάζεται λίπανση σε μηνιαία βάση κατά τη διάρκεια της ενεργούς φάσης ανάπτυξης, με ένα ισορροπημένο λίπασμα^[3].
Πολλαπλασιασμός: η Ceropegia radicans πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα των βλαστών ή (σπάνια) με σπόρους την άνοιξη. Οι εναέριες ρίζες αναπτύσσονται εύκολα σε πλούσιο χώμα. Ο σπόρος πρέπει να σπαρθεί σε πλούσιο χώμα καλά στραγγισμένο και αναμένεται να βλαστήσει σε 14 έως 28 ημέρες με θερμοκρασία στους 18 έως 21℃^[3].

Δυνητικά προβλήματα: –




*το πότισμα εξαρτάται πάντοτε από τη θερμοκρασία του χώρου. Σε ένα περβάζι παραθύρου με το καλοριφέρ αναμμένο από κάτω, σίγουρα θα χρειαστεί συχνότερα πότισμα, αλλά και πάλι, όχι κατά τη διάρκεια της νύχτας. Για περισσότερα σχετικά με τη φροντίδα κατά την περίοδο του χειμώνα βλέπε και το άρθρο: Παχύφυτα: φροντίδα το χειμώνα.

Φωτογραφίες και Ιστορικό

^ 7 Αυγούστου (αριστερά) και 9 Αυγούστου 2018 (δεξιά): από το φυτό στη φωτογραφία από κάτω είναι και το εν λόγω μόσχευμα, το οποίο επέλεξε πρώτα να ανθίσει, πριν πετάξει νέα ανάπτυξη. Ένα από τα πιο γόνιμα και ανθεκτικά φυτά που έχω δει ποτέ μου.

Η σήψη ρίζας χτύπησε δυστυχώς και την Ceropegia radicans, το χειμώνα. ^ 29 Ιουλίου 2018: αυτή η τάση μου να ποτίζω λίγο παραπάνω μου στοίχισε τελικά. Το καλοριφέρ το είχα αναμμένο τις περισσότερες ώρες το χειμώνα στο βορειοανατολικό περβάζι του σπιτιού, όπου όμως υπάρχουν τρεις διαφορετικές θερμοκρασίες. Όσο πιο κοντά στο παράθυρο τόσο πιο χαμηλές είναι οι θερμοκρασίες, η θερμότητα από το καλοριφέρ απλά δεν φτάνει ποτέ εκεί. Όσο πιο μακριά από το παράθυρο η ζέστη χτυπάει από κάτω στα φυτά συνεχώς. Ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που η Ceropegia radicans (αλλά και άλλα μου φυτά σε εκείνο το δωμάτιο) τα βρήκαν σκούρα το χειμώνα 😔 Τώρα, στα μέσα καλοκαιριού φάνηκε ότι τελικά όσο και αν πάλεψε έχασε τη μάχη. Ευτυχώς κράτησα 4 με 5 υγιή μοσχεύματα και θα αρχίσω και πάλι από την αρχή.

20 Νοεμβρίου 2017: από μέσα Νοεμβρίου η νέα ανάπτυξη ξεκίνησε και πάλι αλλά σε πιο αργό ρυθμό σε σχέση με τον ρυθμό ανάπτυξης του καλοκαιριού. Η ανθοφορία ελαττώθηκε κατά 98% τουλάχιστον.

05 Νοεμβρίου 2017: από μέσα Οκτωβρίου η νέα ανάπτυξη παρέμεινε εκεί που ήταν και η ανθοφορία ελαττώθηκε κατά 70% τουλάχιστον.

^ 15 Σεπτεμβρίου 2017: από τα μέσα Σεπτέμβρη σταμάτησε να αναπτύσσεται και να μακραίνει το μοναδικό στέλεχος. Η ανθοφορία συνεχίζει!

^ 5 Ιουλίου 2017: 17 μέρες αργότερα το πρώτο άνθος ολοκλήρωσε την ανάπτυξή του. Μέγεθος: 8,5 εκ.

^ 5 Ιουλίου 2017: κοντινό στο πρώτο άνθος και δεξιά η κάτοψη στο άνθος.

^ 18 Ιουνίου 2017: μια φωτογραφία ολόκληρου του φυτού με το νέο του πλέγμα για αναρρίχηση.

^ 18 Ιουνίου 2017: τρία μπουμπούκια άρχισαν να ξεπροβάλλουν.

4 Ιουνίου 2017: Όλο αυτό το διάστημα, μέσα σε ένα μήνα, το φυτό αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα!

4 Μαΐου 2017: Σήμερα, μια εβδομάδα αργότερα, έχω την εντύπωση ότι τα φύλλα άρχισαν να ανορθώνονται. Πιστεύω ότι τα κατάφερα και το έσωσα.

^ 28 Απριλίου 2017 μια διαφορετική γωνία και ένα κοντινότερο πλάνο στο φυτό.

^ 28 Απριλίου 2017: Παρέλαβα το – μήκους 82 εκατοστών – μόσχευμα της Ceropegia radicans ως δώρο! 😀 Αν και, όταν κατέφθασε δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση. Ήταν αρκετά αφυδατωμένο.

Δείτε και το βίντεο-παρουσίαση:



__________

Παραπομπές

1. Για τη μεταγραφή του δώνυμου στα ελληνικά βλέπε Ceropegia και radicans.

2. POWO: Ceropegia radicans

3. N. E. Brown “Flora Capensis”, Vol 4, 1909 || J.P. Roux “Flora of South Africa” 2003 || Fl. Pl. South Africa 31: t.1240 (1956) || List South. African Succ. Pl. : 25 (1997) || Focke Albers, Ulrich Meve “Illustrated Handbook of Succulent Plants: Asclepiadaceae” Springer Science & Business Media, 06 December 2012 || Nico Vermeulen, Richard Rosenfeld “Encyclopedia of House Plants” Taylor & Francis, 1999 || Vera Higgins “Succulent Plants Illustrated” Blandford Press, 1949 || Werner Rauh “The Wonderful World of Succulents: Cultivation and Description of Selected Succulent Plants Other Than Cacti” Smithsonian Institution Press, 1984

4. Λίστα με τα ασφαλή και τοξικά φυτά - Letter C
. Ceropegia radicans, Κηροπηγή ριζοβολούσα, φυτό, κεράκι, φροντίδα, πληροφορίες